Ik herinner me nog goed dat ik als klein kind met mijn ouders naar de stad toe ging. Al snel verloor ik ze uit het oog. Een speeltoestel op een pleintje vond ik veel interessanter dan al die winkels. Een omstander, die door had dat ik mijn ouders kwijt was, bracht me uiteindelijk naar het politiebureau. Ik werd achter de balie gezet, kreeg een kleurplaat en kleurpotloden en moest maar geduldig wachten tot ik opgehaald werd. Kleuren vond ik leuk en voor mij vloog de tijd voorbij. Voor mijn ouders zal het vast een eeuwigheid geleken hebben tot ze me weer vonden en ik trots de kleurplaat kon laten zien.

Die houding merk ik bij alle politievrijwilligers die ik tegenkom. En dat is logisch en belangrijk: want bij een inzet voor de veiligheid in onze samenleving past geen vrijblijvende houding.

Sinds december 2013 ben ik voorzitter van de Landelijke Organisatie van Politievrijwilligers. En bij iedere ontmoeting met een van de leden ben ik aangenaam verrast over de mentaliteit en gedrevenheid van de VP-ers. Ik geef je het maar te doen, naast vaak een baan nog in de avonduren of weekenden vrijwillig aan het werk zijn voor een veilige samenleving. Dat werken bij de politie soms onder moeilijke omstandigheden plaatsvinden weet ook iedereen.