Op maandag 11 september stuurde de LOPV een brandbrief aan korpschef Erik Akerboom. Politievrijwilligers voelen zich in de kou staan door een gebrek aan ontwikkelperspectief. Terecht, gezien de vele niet nagekomen afspraken en toezeggingen in het verleden. De samenwerking op operationeel niveau, tussen politievrijwilliger en de beroepscollega, is prima. De politietop op het hoofdbureau lijkt desondanks niet te willen investeren in de doorontwikkeling van vrijwilligers. De brandbrief heeft veel losgemaakt. Veel beroepscollega's op de werkvloer, (basis)teamchefs en ook DROS-chefs hebben positief gereageerd op onze noodkreet. Inmiddels zijn wij bijna een maand verder en de komende week zal de week van de waarheid gaan worden. De landelijk projectleider politievrijwilligers heeft ons laten weten dat de korpschef naar verwachting uiterlijk vrijdag 13 oktober met een reactie op de brandbrief komt. De voortekenen in de wandelgangen zijn niet gunstig, maar eigenlijk is dat ook niet zo gek. Vrijdag de 13de heeft niet voor niets een negatieve lading. Berichten die de LOPV informeel bereiken gaan er steeds meer op lijken dat de korpsleiding in haar standpunt zal volharden. Er lijkt geen ruimte te zijn om in 2018, 2019 of 2020 een echt begin te maken met de doorstroming van politievrijwilligers. Ook de politieacademie komt, als het gaat om het ontwikkelen van nieuwe opleidingen voor politievrijwilligers, nog niet in beweging.

Zaterdag 21 oktober gaat een vertegenwoordiging van het bestuur van de LOPV weer in gesprek met de contactpersonen (politievrijwilligers) van de verschillende eenheden. Mochten de donkere wolken, en de daarmee gepaarde slagregens, die zich nu aankondigen dan inderdaad boven de politievrijwilliger hebben samengepakt, dan gaat het een stormachtige herfst worden. Een herfst waarin eindelijk, na jaren van toezeggingen, duidelijk is dat er voor de politievrijwilliger geen mogelijkheden zijn om op een structurele manier door te groeien. Ja, er zullen in de breedte wat cursussen worden aangeboden als doekje voor het bloeden. Maar het is dan wel zichtbaar dat de politieorganisatie zich niet gehouden ziet aan eerdere toezeggingen (onder andere in de cao) en wensen van de minister. De politievrijwilliger zal zich dan de vraag gaan stellen of de politieorganisatie nog wel interessant genoeg is om in weer en wind, tijdens gure herfststormen en winterse sneeuwbuien, te werken aan het bewaken van de openbare orde en veiligheid. Waarom zou je je nek uitsteken voor een organisatie die jou niet belangrijk genoeg vindt, als je ook lekker thuis bij de openhaard kunt zitten? We horen steeds meer vrijwilligers hardop deze vraag stellen. Als LOPV-bestuur proberen we het tij nog te keren. We hebben in de afgelopen jaren al vaak uw geduld gevraagd, omdat het erop leek dat de politieorganisatie ‘echt’ de eerdere toezeggingen zou nakomen. De kans lijkt groot te worden dat deze boodschap niet langer meer te verdedigen is. 

Naar ik hoop word ik op zaterdag 14 oktober wakker en blijkt alles een boze droom. Dan is er op de valreep, op vrijdag de 13de, een brief van de korpschef binnengekomen, waarin staat dat er in 2018 toch opleidingscapaciteit voor doorstroming is gevonden. Een brief waarin staat dat er niet alleen – in de breedte – cursussen als doekje voor het bloeden worden aangeboden. Misschien tegen beter weten in, maar ik blijf hopen. Om nog een andere reden wordt dit een spannende week. Het lijkt erop dat de vier onderhandelende partijen deze week het regeerakkoord presenteren. VVD, CDA, D66 en de ChristenUnie dragen ons allemaal een warm hart toe. Ik hoop dat ze in de formatie aan ons hebben gedacht. Dromen mag, in ieder geval tot vrijdag de 13de. Het zou toch jammer zijn als 2017 de boeken in gaat als het jaar waar de grote uitstroom van politievrijwilligers bij de Nationale Politie echt begonnen is. Ik wil er nog niet aan denken. Niet de komende week.